ناگهان

هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش ، از ابتذال، شکننده تر بود.
هراس من – باری – همه از مردن در سرزمینی است
که مزد گور کن
از آزادی آدمی
افزون باشد

عقاب عاشق خانه! بدون پر برگشت
غریب رفت، غریبانه تر پدر برگشت
رسید و دستش ‌را، روی‌ زنگ خانه ‌گذاشت
طلوع کرد دوباره ستاره‌ای که نداشت!
دوید مادر و در چشم‌های او نِگریست
ـ «سلام...» بعد درآن بازوان خسته ‌گریست
که تشنه است کویری که در تنش دارد
که هفت سال و دو ماه است ‌که عطش ‌دارد...
□

به نام سرفصل همه ي نامه ها چه آنهايي كه نوشته شدند و چه آنهايي كه سپيد ماندند تاكاغذها سياه نشوند. يك سلام پررنگ و چند نقطه چين... به علامت جوابهايي كه هرگز ندادي و يك دقيقه سكوت!
به احترام تمام لحظه هايي كه در انتظار پاسخ تو مردند.فرض كه دلت نخواست! به فرض كه حوصله ات نيامد! به فرض كه دوستم نداري! نه خودم نه نامه هايم را !!!!
اين خودش قانع كننده ترين دليل دنياست. بي دليل هم خودش كلي دليل هاست. لا اقل ميگفتي: اين هم كه جوابي ننويسيد جوابي است. دريغ از همين حرف چه ميشود كرد تويي و عزيز كرده ي اين دل رسواي سرگردان خودم چه كارش كنم جواب هم ندهي بهانه ات را ميگيرد، بگذريم...
همين روزهاي پژمرده ي نيامدنت انگار كسي از آسمان به من گفت شايد اين عزيز كرده ي دلت شعر به دل مخملي اش نمي شيند! حق بعد ازتو با اوست اين بار ديگر شعر نمي نويسم نامه هايي را برايت مي نويسم كه در تنهايي براي خودم نوشتم و براي تو پاره كردم. حقيقتش فكر ميكردم اگر ميخواست از اين زبان خوشت بيايد حرفهاي خودم را بيشتر دوست داشتي كه نداري حالا چاره اي نيست. راستي به دل نگير بين نامه هايي كه پاره كردم اسم تو هميشه با چند كلام قبل و بعدش سالم و دست نخورده ماند و حالا هم از روي همان اسم خوت نامه هاي تكه تكه شده را كنار هم ميچيدم و برايت نوشتم

دو سه بار با لحن شعرا به همه اشاره كردم
ياد قرص كامل ماه و غم ستاره كردم
يه شب اما سر فرصت توي تنهاييم نشستم
ديدم اينجوري نمي شه غصه هامو چاره كردم
يه سري نامه نوشتم كه پيش خودم بمونه
هم واسه خودت نوشتم هم واسه تو پاره كردم

تنها يك لحظه سكوت ميكنم و ترانه اي ديگر نخواهم سرود من بيهوده بودن را ستايش ميكنم چرا كه خوب بودن نشان از بودن توست پس اي غريبه ي سكوت تنهايي من با من آشنا شو.

صورتگر نقاشم نقاشم هر لحظه بتي سازم
وانگه همه بتها را در پيش تو بگذارم
صد نقش برانگيزم با جانش در آميزم
چون نقش تو را بينم در آتشش اندازم

میگن افسوس گذشته رو نخور گذشته رفته